Łazik Perseverance potwierdził obecność wyjątkowo dużej ilości złożonych cząsteczek organicznych w skałach błotnych krateru Jezero na Marsie. To nie jest dowód na dawne życie, ale kolejny ważny element układanki o tym, czy Czerwona Planeta mogła kiedyś nadawać się do zamieszkania.
Co dokładnie znaleziono w kraterze Jezero.
Nowe dane wskazują na tzw. makrocząsteczkowy węgiel, czyli złożoną formę materii organicznej opartej na węglu, który jest podstawą chemii wszystkich znanych organizmów. Według opisu w artykule Live Science jest to najwyższe jak dotąd stężenie cząsteczek organicznych wykryte na Marsie. Odkrycia dokonano w osadach i skałach powiązanych z rejonem zwanym Bright Angel.
Dlaczego miejsce odkrycia ma znaczenie.
Entuzjazm budzi nie tylko sam węgiel, ale też kontekst geologiczny. Makrocząsteczkowy węgiel wykryto w pobliżu obiektów, które NASA już wcześniej przedstawiała jako potencjalne biosygnatury, czyli ślady mogące sugerować dawną aktywność życia. W tym samym obszarze znajduje się próbka skały nazywana Cheyava Falls, której wzory przypominają struktury kojarzone na Ziemi z mikroorganizmami. Źródło podkreśla jednak, że takie wzory mogą powstawać również bez udziału życia.
Jak łazik sprawdził rozkład związków organicznych.
Zespół badawczy wykorzystał instrument SHERLOC na pokładzie Perseverance, aby zmapować rozmieszczenie węgla w skałach i osadach. Wyniki porównano też z danymi dotyczącymi węgla zebranymi przez łazik Curiosity w innym miejscu Marsa, w kraterze Gale. Taki zestaw porównań pomaga porządkować opowieść o tym, jak woda mogła działać na powierzchni planety w głębokiej przeszłości.
Dlaczego to nadal nie rozstrzyga kwestii życia.
Najprościej mówiąc, węgiel organiczny mówi nam, że na Marsie zachodziła chemia sprzyjająca złożonym związkom, ale nie mówi, kto lub co ją uruchomiło. Cząsteczki mogły mieć związek ze skamieniałymi drobnoustrojami, ale mogły też powstać w procesach niebiologicznych, na przykład wskutek uderzeń meteorytów lub działania płynącej wody. Naukowcy zaznaczają też, że bez bezpośredniej analizy próbek w laboratorium trudno będzie przesądzić, skąd dokładnie wziął się ten materiał.
W praktyce to oznacza, że kluczowe pozostaje pytanie o to, czy i kiedy uda się zbadać marsjańskie próbki na Ziemi. W materiale opisano, że planowany program Mars Sample Return NASA i ESA, w ramach którego próbki miały trafić do laboratoriów, został uznany w propozycji budżetowej na 2026 rok za finansowo nie do utrzymania i obecnie jest traktowany jako projekt martwy.
Ilustracja została przygotowana z użyciem AI na bazie oryginalnego zdjęcia w celu zachowania spójności wizualnej.
Pełna treść źródłowa: Livescience.Com
