Skip to main content

To był wyścig z czasem, który bardziej przypominał film szpiegowski niż rutynową obserwację. 10 kwietnia 2024 roku astronomowie wykryli supernową SN 2024ggi niezwykle blisko nas, a Yi Yang z Tsinghua University natychmiast poprosił Europejskie Obserwatorium Południowe o dostęp do teleskopu VLT w Atakamie. Okno było wąskie: pierwsze chwile wybuchu masywnej gwiazdy trwają krótko, a bez szybkiej reakcji bezpowrotnie tracimy szansę, by zajrzeć do środka tego kosmicznego fajerwerku.

Stawką było rozstrzygnięcie sporu o kształt startu eksplozji u czerwonych nadolbrzymów o masie 12–15 Słońc. Gdy w ich jądrze kończy się paliwo, kolejne „warstwy cebuli” zapadają się i odbijają, wysyłając falę uderzeniową na zewnątrz. To tzw. faza wybicia, krótki moment, w którym geometria wybuchu ujawnia procesy w jądrze. Zespół Yanga użył spektropolarymetrii, czyli pomiaru polaryzacji światła w funkcji długości fali. Ta metoda działa jak tomograf: asymetrie w źródle zostawiają charakterystyczny ślad w polaryzacji i pozwalają odtworzyć kształt frontu eksplozji.

Wynik okazał się zaskakująco klarowny. Najwcześniejsza faza SN 2024ggi miała kształt wydłużonej „oliwki” z osiową symetrią; w miarę ekspansji front spłaszczał się, rozlewając materię na boki, ale zachowując główną oś. To pierwszy raz, gdy astronomowie uchwycili geometrię tuż po wybiciu, a nie dopiero w późniejszych, bardziej wymieszanych etapach. Odkrycie pomaga wyjaśnić, jak nieregularne strugi i fale w jądrze gwiazdy kierują energię eksplozji i jak powstają nierównomierne rozkłady prędkości i pierwiastków.

Takie dane są bezcenne dla modeli ewolucji gwiazd i supernowych. Dotąd symulacje musiały zgadywać początkowy kształt; teraz dostają realne ograniczenia, które można wprost wprowadzić do kodów numerycznych. Autorzy publikacji w „Science Advances” podkreślają też lekcję organizacyjną: tylko połączenie ciekawości, współpracy międzynarodowej i błyskawicznej decyzji pozwoliło nacelować instrumenty VLT dokładnie wtedy, gdy wszechświat odsłonił swoje najbardziej ulotne sekundy.

Ilustracja została przygotowana z użyciem AI na bazie oryginalnego zdjęcia w celu zachowania spójności wizualnej.
Pełna treść źródłowa: Yahoo News

Czy fale grawitacyjne mogą być wykorzystane do komunikacji w kosmosie?KOSMOS

Czy fale grawitacyjne mogą być wykorzystane do komunikacji w kosmosie?

NEXTORNEXTOR2025-01-31
Tytan jako wzór do badania atmosfer egzoplanet
Tytan jako wzór do badania atmosfer egzoplanetKOSMOS

Tytan jako wzór do badania atmosfer egzoplanet

NEXTORNEXTOR2025-07-02
Nowy model kosmosu pokazuje, jak rzeczywista struktura wszechświata zmienia jego ewolucję
Nowy model kosmosu pokazuje, jak rzeczywista struktura wszechświata zmienia jego ewolucjęKOSMOS

Nowy model kosmosu pokazuje, jak rzeczywista struktura wszechświata zmienia jego ewolucję

NEXTORNEXTOR2025-08-29