Łazik Curiosity przesłał z Marsa zdjęcia rozległego obszaru pokrytego drobnymi, wielokątnymi pęknięciami, tworzącymi wyraźną „plastrów miodu” fakturę. To ważne, bo takie wzory mogą być śladem procesów związanych z dawną wilgocią lub innymi zjawiskami kształtującymi grunt, a Curiosity po raz pierwszy zobaczył je w tej formie z poziomu powierzchni.
Mars sprzyja zachowaniu starych śladów.
W artykule opisano, że Mars nie ma wielu procesów, które na Ziemi regularnie „odświeżają” krajobraz, takich jak tektonika płyt, wulkanizm czy płynąca woda. Choć na planecie zdarzają się burze pyłowe, nie zmieniają one mocno rzeźby terenu. Dzięki temu powierzchnia Marsa potrafi zachowywać zapisy dawnych warunków przez bardzo długi czas.
Co dokładnie zobaczył Curiosity w kraterze Gale.
Nowe zdjęcia pokazują pole niewielkich wielokątów o średnicy około 4–8 centymetrów. Naukowcy mierzyli ich kształty i badali chemię w nadziei, że w danych kryją się wskazówki co do pochodzenia tych struktur. Podkreślają jednak, że potrzeba dalszych analiz, by pewnie rozstrzygnąć, jaki proces je utworzył.
Najprościej mówiąc, to mogą być spękania wysychającego mułu.
Jedna z hipotez mówi o tzw. spękaniach mułowych, czyli siatce pęknięć powstających, gdy mokry osad wielokrotnie wysycha i ponownie ulega nawodnieniu. Taki mechanizm był już wcześniej rozważany w kontekście obserwacji Curiosity w kraterze Gale, m.in. w pracy z 2023 roku. Tam sugerowano związek z okresem przejściowym w bardzo odległej przeszłości Marsa, kiedy planeta mogła mieć warunki bardziej zbliżone do ziemskich.
Podobne wielokąty widać też z orbity, ale są znacznie większe.
Wielokątne wzory nie są na Marsie nowością, bo widziano je w wielu miejscach na zdjęciach z orbiterów, w tym z instrumentu HiRISE, który obserwuje planetę od 2006 roku. Różnica polega na skali: z orbity często rejestruje się wielokąty o średnicach od kilkunastu do ponad 350 metrów, czyli nieporównanie większe niż te oglądane przez Curiosity z bliska. W różnych regionach ich pochodzenie bywa wiązane nie tylko z wysychaniem osadów, ale też z cyklami zamarzania i rozmarzania lub naprężeniami tektonicznymi czy wulkanicznymi.
Ilustracja została przygotowana z użyciem AI na bazie oryginalnego zdjęcia w celu zachowania spójności wizualnej.
Pełna treść źródłowa: Universe Today
