NASA ostrzega, że mikroby przenoszone przez astronautów mogą przetrwać w specyficznych miejscach przy południowym biegunie Księżyca. To ważne, bo ewentualne „ziemskie” zanieczyszczenie może utrudnić interpretację przyszłych badań i prowadzić do fałszywych wniosków o tym, co naprawdę znajduje się na miejscu.
Chodzi o tzw. skażenie w przód, czyli sytuację, w której organizmy z Ziemi trafiają na inne ciało niebieskie. Zwykle promieniowanie kosmiczne i ekstremalne temperatury niszczą takich pasażerów na gapę, ale w rejonach polarnych Księżyca sprawa nie jest tak prosta. Głębokie kratery, zacienione obszary i zróżnicowana rzeźba terenu mogą tworzyć miejsca, gdzie warunki są mniej zabójcze dla mikroorganizmów.
Dlaczego biegun Księżyca przestaje być sterylną pustynią?
Zespół badaczy z NASA Goddard Space Flight Center i NASA Johnson Space Center spróbował uzupełnić lukę w wiedzy o tym, czy mikroby mogłyby przetrwać właśnie w rejonach polarnych. Jak opisano w artykule Universe Today, wyniki opublikowano w Science Advances i mogą pomóc w planowaniu długoterminowych misji na Księżyc i dalej.
Jak sprawdzano przeżywalność mikroorganizmów?
Naukowcy przeanalizowali kilka organizmów znanych z Ziemi i z obserwacji w środowisku kosmicznym, w tym m.in. Aspergillus niger, Bacillus subtilis, Staphylococcus aureus, Deinococcus radiodurans oraz kilka gatunków Fusarium. Następnie badano ich odporność w warunkach laboratoryjnych zaprojektowanych tak, by naśladować środowisko południowego bieguna Księżyca w wybranych lokalizacjach, a dane zestawiono z modelami topografii pokazującymi rozkład promieniowania na powierzchni.
Co z tych analiz wynika dla przyszłych misji?
Wniosek jest ostrożny, ale konkretny: w okolicach południowego bieguna mogą istnieć miejsca, w których niektóre mikroby miałyby szansę przetrwać. W szczególności wskazano, że Aspergillus niger potencjalnie mógłby dać sobie radę ze względu na odporność na promieniowanie UV.
To w praktyce oznacza, że planowanie działań w rejonach polarnych powinno uwzględniać ryzyko pozostawienia po sobie biologicznego „śladu”. W badaniu podkreślono też wagę dokładnego scharakteryzowania lokalnej chemii zanim kolejne wizyty zaczną ją zmieniać.
Ochrona planetarna ma chronić naukę i bezpieczeństwo.
NASA określa takie działania mianem ochrony planetarnej. Obejmuje ona zarówno ograniczanie wynoszenia ziemskich mikroorganizmów (skażenie w przód), jak i procedury dotyczące powrotu próbek na Ziemię (skażenie wstecz). Ryzyko klasyfikuje się w kategoriach misji od I do V, zależnie od typu misji i tego, na ile dany cel mógłby sprzyjać istnieniu życia.
W kontekście planów powrotu astronautów na powierzchnię Księżyca w ramach programu Artemis i ambicji budowy stałej bazy w rejonie południowego bieguna, temat mikroorganizmów przestaje być niszową ciekawostką. To jeden z warunków, by przyszłe odkrycia były wiarygodne, a działania załóg maksymalnie bezpieczne.
Ilustracja została przygotowana z użyciem AI na bazie oryginalnego zdjęcia w celu zachowania spójności wizualnej.
Pełna treść źródłowa: Universe Today
