Samolot badawczy NASA wzbił się nad północny Atlantyk, by dosłownie „gonić” cień Księżyca podczas całkowitego zaćmienia Słońca. Dzięki lotowi na dużej wysokości udało się wydłużyć czas obserwacji najcenniejszego momentu i zarejestrować obraz korony słonecznej w warunkach lepszych niż te dostępne z ziemi.
Jak opisano w artykule NASA APOD, 12 sierpnia samolot WB-57F wystartował u wybrzeży Islandii i został poprowadzony wzdłuż precyzyjnie wyznaczonej ścieżki całkowitości. To właśnie wąski pas na powierzchni Ziemi, po którym przesuwa się cień Księżyca i gdzie Słońce na krótko znika całkowicie.
Lot wzdłuż ścieżki całkowitości wydłuża bezcenne minuty.
Najprościej mówiąc, samolot nie czekał na zaćmienie w jednym miejscu, tylko poruszał się razem z cieniem. Dzięki temu przez dłuższy czas pozostawał w obszarze, w którym tarcza Słońca jest całkowicie zasłonięta, a dookoła pojawia się delikatna, rozległa korona słoneczna.
Wysoka wysokość pomaga zobaczyć więcej szczegółów.
WB-57F leciał na pułapie około 50 tysięcy stóp. Z tej perspektywy kamery mogły pracować ponad chmurami i ponad częścią zjawisk w atmosferze, które utrudniają obserwacje z niższych wysokości. W praktyce oznacza to mniej przeszkód w postaci pyłu i pary wodnej, a więc czystszy zapis tego, co dzieje się wokół zasłoniętego Słońca.
Kadr z kokpitu pokazuje, jak zmienia się niebo.
Jedno z ujęć, wykonane z nagrania wideo podczas lotu, uchwyciło początek całkowitości, gdy korona słoneczna zaczyna się wyłaniać. W cieniu Księżyca niebo wyraźnie ciemnieje. Na nagraniu widać też jasne punkty planet, które zwykle giną w dziennym blasku: Wenus po lewej stronie kadru oraz słabiej widoczne Jowisza i Merkurego po prawej stronie, blisko zaćmionego Słońca. Jednocześnie daleki horyzont pozostaje jasny, bo poza zasięgiem cienia dzień trwa dalej.
Ilustracja została przygotowana z użyciem AI na bazie oryginalnego zdjęcia w celu zachowania spójności wizualnej.
Pełna treść źródłowa: NASA
