Powierzchnia Marsa, podobnie jak wielu innych ciał Układu Słonecznego, pokryta jest kraterami, będącymi świadectwem miliardów lat zderzeń z meteorytami. Dla naukowców to coś więcej niż ślady przeszłości – to narzędzie do badania tego, co znajduje się pod powierzchnią planety. Nowe badania zespołu kierowanego przez Aleksandrę Sokołowską z Imperial College London pokazują, że sposób, w jaki materiał rozpryskuje się po uderzeniu, może ujawnić skład wnętrza Marsa, nawet bez potrzeby lądowania na planecie.
Dzięki symulacjom komputerowym i analizie danych z orbity, badacze odkryli, że rozmiar i kształt tzw. „koca wyrzutowego” – warstwy materiału rozrzuconego wokół krateru – zależą od tego, co znajduje się pod miejscem uderzenia. Porowatość, struktura warstwowa czy obecność lodu znacząco wpływają na zasięg rozrzuconych odłamków. W przypadku dwóch świeżych kraterów na Marsie, których podłoże było wcześniej dobrze znane, naukowcy potwierdzili, że symulacje pokrywają się z rzeczywistymi obserwacjami. Gdy meteoryt uderzył w twarde skały, wyrzut materiału był znacznie większy niż w przypadku uderzenia w warstwę lodu.
To odkrycie może zrewolucjonizować sposób badania Marsa i innych ciał niebieskich. Dzięki zdjęciom z orbity, takim jak te wykonane przez kamerę HiRISE na sondzie Mars Reconnaissance Orbiter, naukowcy mogą teraz precyzyjnie określać, co znajduje się pod powierzchnią planety, nie wysyłając tam lądowników. Metoda ta może być również wykorzystana podczas przyszłych misji, jak np. badania asteroidy Dimorphos przez europejską sondę Hera.
Krótko mówiąc, każdy nowy krater może być dla naukowców jak okno do wnętrza planety, pozwalające zajrzeć pod jej powierzchnię i dowiedzieć się więcej o jej historii, budowie i potencjalnym znaczeniu dla przyszłych misji załogowych.
Źródło: Universe Today
