Nowe analizy napędu warp wskazują, że u części badaczy pojawił się fizyczny model, który nie wymaga „ujemnej energii”, a więc mieści się w znanych prawach fizyki. To rzadki wyjątek od reguły, według której takie koncepcje opierały się dotąd na egzotyce trudnej do pogodzenia z rzeczywistością.
O co chodzi w „bąblu czasoprzestrzeni”
Koncepcja Alcubierre’a z 1994 r. zakłada „pęcherz” czasoprzestrzenny: rozszerzanie za statkiem i kurczenie przed nim, by cała „bańka” mogła przemieszczać się szybciej niż światło względem otoczenia, bez łamania relatywistyki. Problemem była konieczność użycia energii o wartości ujemnej, czyli czegoś, czego nie umiemy wytworzyć w skalach inżynieryjnych. Nowy model od zespołu Applied Physics opisuje bąble czasoprzestrzeni, które można zbudować z dodatnich, „zwykłych” rozkładów materii. Najprościej mówiąc, chodzi o inną geometrię metryki, która spełnia znane warunki energii.
Co jest nowe, a co pozostaje daleko.
Artykuł naukowy w „Classical and Quantum Gravity” pokazuje rozwiązania subluminalne (poniżej prędkości światła) jako fizycznie dopuszczalne, a więc „namacalne” w sensie teorii. To w praktyce oznacza, że przestajemy mówić tylko o nieosiągalnej egzotyce, a zaczynamy o klasie metryk możliwych do modelowania i porównywania. Jak opisano w artykule Popular Mechanics, autorzy podkreślają jednak ogromne wymagania masowe i techniczne: nikt nie wie, jak taki układ skonstruować.
Z czym to się je w kulturze i laboratoriach.
„Warp drive” to hasło z popkultury, ale jego rdzeń wyrasta z ogólnej teorii względności. NASA badała podobne idee koncepcyjnie, jednak bez przełomów. W tle toczy się dyskusja o tym, czy i jak bardzo da się ograniczyć zapotrzebowanie energetyczne. W nowej pracy ważny jest właśnie krok od „negatywnych” wymagań do rozwiązań opartych na dodatniej energii. W kilku komentarzach popularnonaukowych pada nawet informacja, że Miguel Alcubierre przychylnie odniósł się do kierunku tych badań — to sygnał, że rozmowa toczy się już w głównym nurcie.
Po co to nam dziś.
Bez skrótu przez czasoprzestrzeń lot do najbliższej gwiazdy zajmuje lata nawet przy prędkości światła. Fizyczny model napędu warp nie buduje jeszcze statku, ale porządkuje to, co „wolno” w ramach znanych praw. To ważny filtr: od sieci pełnej wizji SF przechodzimy do matematycznie opisanych możliwości, które można symulować, ograniczać i kiedyś — testować. Na razie to perspektywa „dalekiej przyszłości”, lecz bardziej realistyczna niż dekadę temu.
Ilustracja została przygotowana z użyciem AI na bazie oryginalnego zdjęcia w celu zachowania spójności wizualnej.
Pełna treść źródłowa: Yahoo News
