Astronomowie z Australian National University, pod przewodnictwem Christiana Wolfa, odkryli najbardziej pożerająca czarną dziurę w historii obserwacji kosmicznych, znajdującą się w centrum kwazara o nazwie J0529-4351. To kosmiczne monstrum pochłania materię z prędkością zbliżoną do masy naszego Słońca każdego dnia, co czyni ją rekordzistką w szybkości przyrostu masy. Czarna dziura ta, ważąca już około 17 miliardów mas Słońca, znajduje się na granicy maksymalnej stabilnej prędkości akrecji, znaną jako limit Eddingtona.
Supermasywne czarne dziury, takie jak ta, są ogromnymi zagadkami kosmosu. Ich masa przekracza miliony, a nawet miliardy mas Słońca, a naukowcy wciąż nie są pewni, jak doszło do ich powstania. Tradycyjnie uważano, że mniejsze czarne dziury powstają w wyniku kolapsu gwiazd, a następnie mogą rosnąć, pochłaniając materię z otoczenia lub zderzając się z innymi czarnymi dziurami. Jednak procesy te nie wydają się wystarczająco efektywne, aby wytłumaczyć obecność supermasywnych czarnych dziur we wczesnym wszechświecie.
Kwazar J0529-4351, obserwowany dzięki Badaniu Ciemnej Energii, jest jednym z kluczy do rozwiązania tej zagadki. Znajduje się on w tak zwanej Cosmic Noon, czyli okresie około 1,5 miliarda lat po Wielkim Wybuchu. Masa tego kwazara jest wyjątkowo duża jak na tak wczesną epokę kosmiczną, co czyni go idealnym obiektem do badań nad procesami wzrostu supermasywnych czarnych dziur.
Kwazary to aktywne galaktyki z supermasywnymi czarnymi dziurami w centrum, które intensywnie pochłaniają materię. Proces ten powoduje, że materia ta nagrzewa się do ekstremalnie wysokich temperatur, emitując przy tym jasne światło we wszystkich zakresach widma. Analiza tego światła pozwala astronomom na badanie właściwości czarnych dziur.
Odkrycie J0529-4351 rzuca nowe światło na procesy akrecji i wzrostu supermasywnych czarnych dziur, otwierając drogę do dalszych badań. Naukowcy planują wykorzystać Atacama Large Millimeter/Submillimeter Array (ALMA) w Chile, aby dokładniej przyjrzeć się mechanizmom akrecji i dynamice galaktyki. Christian Wolf i jego zespół mają nadzieję, że odkryją więcej podobnych ekstremalnych kwazarów, co pozwoli na lepsze zrozumienie ewolucji kosmosu.
Źródło: Science Alert
