Nowe analizy kosmologiczne sugerują, że Wszechświat może nie być tak symetryczny, jak przez dekady zakładano. Dane wskazują, że w dużej skali może on wyglądać inaczej w różnych kierunkach, co stanowi rzadki wyjątek od reguły, według której kosmos opisuje się jako jednorodny i taki sam „we wszystkich stronach”.
Założenie, na którym oparto kosmologię.
Współczesny opis Wszechświata opiera się na tzw. modelu standardowym kosmologii. Zakłada on, że po uśrednieniu na bardzo dużych odległościach materia i energia są rozmieszczone równomiernie, a przestrzeń jest izotropowa, czyli nie ma wyróżnionych kierunków. To założenie pozwala w prosty sposób stosować równania ogólnej teorii względności do opisu ewolucji całego kosmosu.
Co nie pasuje do obrazu?
Od lat pojawiają się jednak tzw. napięcia w danych, czyli rozbieżności między różnymi pomiarami. Najbardziej znane dotyczy tempa rozszerzania się Wszechświata, ale nowe badanie skupia się na innym problemie – tzw. anomalii dipola kosmicznego. Chodzi o porównanie drobnych różnic w mikrofalowym promieniowaniu tła, będącym echem Wielkiego Wybuchu, z rozkładem bardzo odległych galaktyk i kwazarów.
Test, którego Wszechświat nie zdał.
Jeśli Wszechświat jest naprawdę jednorodny, oba te „dipole” powinny do siebie pasować. Jak opisano w artykule, najnowsze katalogi danych pokazują, że tak nie jest: kierunki są podobne, ale skala różnic wyraźnie się nie zgadza. To oznacza, że materia we Wszechświecie może być rozłożona bardziej asymetrycznie, niż przewiduje obowiązujący model.
Dlaczego to ważne?
Najprościej mówiąc, problemu nie da się łatwo „załatać” drobną poprawką. Jeśli anomalia się potwierdzi, trzeba będzie wrócić do podstaw i przemyśleć, jak opisujemy geometrię i ewolucję kosmosu. Nadchodzące obserwacje z nowych teleskopów i satelitów mogą dostarczyć danych, które wymuszą stworzenie zupełnie nowego obrazu Wszechświata.
Ilustracja została przygotowana z użyciem AI na bazie oryginalnego zdjęcia w celu zachowania spójności wizualnej.
Pełna treść źródłowa: Science Alert
