Jowisz od dawna znany jest ze swoich gigantycznych zórz polarnych, które świecą znacznie intensywniej niż te widoczne na Ziemi. Powstają one w wyniku oddziaływania pola magnetycznego planety z wiatrem słonecznym. Jednak Jowisz ma coś, czego nasza planeta nie posiada – jego największe księżyce również pozostawiają swoje „ślady” świetlne w atmosferze gazowego giganta. Io, Europa i Ganimedes już wcześniej były obserwowane jako źródła takich zjawisk, określanych mianem „ślady satelitarne”. Do tej pory jednak brakowało potwierdzenia, że także czwarty z galileuszowych księżyców, Kallisto, odciska swój znak w zorzy Jowisza.
Dotychczasowe próby uchwycenia tego zjawiska za pomocą teleskopu Hubble’a kończyły się niepowodzeniem. Zmieniła to dopiero sonda Juno, która od 2016 roku krąży wokół Jowisza. Międzynarodowy zespół naukowców potwierdził, że Kallisto również generuje własny ślad w zorzy polarnej planety. Odkrycie było możliwe dzięki obserwacjom z września 2019 roku, kiedy silny strumień słoneczny uderzył w magnetosferę Jowisza. Spowodował on przesunięcie głównej zorzy na niższe szerokości, co otworzyło widok na słabszy sygnał związany z Kallisto.
Sonda Juno, wyposażona w magnetometr i detektory cząstek, uchwyciła ten delikatny ślad, potwierdzając, że wszystkie cztery księżyce galileuszowe oddziałują z polem magnetycznym Jowisza w sposób trwały i widoczny. To przełomowe odkrycie dostarcza nowych danych o przepływie energii i cząstek w tym potężnym systemie. Badanie ukazało się we wrześniu 2025 roku w „Nature Communications” i otwiera drogę do lepszego zrozumienia nie tylko Jowisza i jego księżyców, ale także procesów magnetosferycznych zachodzących w całym Układzie Słonecznym.
Źródło: Universal Toady
