Przez lata naukowcy zastanawiali się, czy ktoś w kosmosie może odbierać nasze sygnały i jak moglibyśmy usłyszeć ich odpowiedź. Najnowsze badania z Penn State i NASA pokazują, że nasze własne transmisje w kosmosie mogą być wskazówką – zarówno dla obcych cywilizacji, jak i dla nas samych.
Zespół naukowców przeanalizował 20 lat danych z sieci Deep Space Network, czyli ogromnych anten NASA, które utrzymują kontakt z sondami i teleskopami. To właśnie dzięki nim otrzymujemy zdjęcia z Marsa czy dane z teleskopu Jamesa Webba. Okazało się, że nasze sygnały nie są przypadkowe. Najczęściej kierujemy je w stronę planet, takich jak Mars, i wzdłuż płaszczyzny, po której krążą planety wokół Słońca.
Co to oznacza? Że sygnały te mogą „wyciekać” w kosmos. Gdy Ziemia i Mars ustawiają się w jednej linii, istnieje aż 77% szans, że obca cywilizacja mogłaby taki sygnał przechwycić. Nawet przy innych planetach ten wskaźnik rośnie do około 12%. To duża różnica w porównaniu do przypadkowego momentu, kiedy szansa wynosi prawie zero.
Astronomowie chcą wykorzystać tę wiedzę w poszukiwaniach technosygnatur, czyli śladów obcych technologii. Skoro nasze sygnały są lepiej widoczne podczas ustawień planet, być może obcy działają podobnie. Dlatego zamiast skanować przypadkowe fragmenty nieba, można skupić się na układach planetarnych, gdzie geometria zwiększa szanse na wychwycenie sygnału.
Badacze obliczyli też, jak daleko mogą dotrzeć nasze transmisje. Gdyby w promieniu 23 lat świetlnych znajdowała się cywilizacja z podobną technologią, mogłaby z łatwością je usłyszeć. W tym obszarze znajduje się wiele gwiazd z planetami, co sprawia, że Ziemia nie jest aż tak „cicha” we Wszechświecie.
To odkrycie może zmienić sposób, w jaki działa SETI, czyli program poszukiwania inteligencji pozaziemskiej. Pokazuje, że planety mogą być naturalnymi drogowskazami w kosmosie i że być może właśnie tam znajdziemy odpowiedź na pytanie, czy jesteśmy sami.
Źródło: Yahoo News
