Choć w przestrzeni kosmicznej panuje niemal idealna próżnia, co uniemożliwia przenoszenie zapachów tak jak na Ziemi, astronauci wielokrotnie opisywali wrażenia węchowe po powrocie ze spacerów kosmicznych. W Międzynarodowej Stacji Kosmicznej, tuż po zdjęciu hełmu, czuli aromat przypominający spalone mięso, metal czy opary spawalnicze. Podczas misji Apollo moduły księżycowe wypełniał zapach prochu strzelniczego, który według astronautów pochodził od pyłu księżycowego reagującego z powietrzem wewnątrz kabiny.
Naukowcy tłumaczą, że w próżni atomowy tlen i inne reaktywne związki osiadają na skafandrach. Po wejściu do hermetycznego pomieszczenia reagują z tlenem, tworząc charakterystyczne, metaliczne nuty. Podobne procesy mogą odpowiadać za zapach księżycowego pyłu.
Równie interesujące są wyniki badań z sond kosmicznych. Europejska misja Rosetta zbadała kometę 67P, odkrywając mieszaninę pachnącą zgniłymi jajami, stajnią, formaldehydem i gorzkim migdałem, przełamaną nutą alkoholu i słodkiego siarczku węgla. To chemiczny koktajl pierwotnych składników Układu Słonecznego.
Na Marsie, bogatym w siarkę i żelazo, aromat można porównać do lekkiej woni zgniłych jaj i kredowego pyłu, choć dane wskazują, że zapach ten jest raczej subtelny i lokalny. Z kolei księżyc Saturna, Tytan, dzięki obecności metanu i etanu, mógłby przypominać zapachem benzynę lub ropę naftową.
Najbardziej zaskakuje centrum Drogi Mlecznej, gdzie w obłoku molekularnym Sagittarius B2 wykryto m.in. ester odpowiedzialny za smak malin i zapach rumu. Choć brzmi to kusząco, mieszanka związków chemicznych, takich jak aceton czy siarkowodór, sprawiłaby, że rzeczywisty zapach galaktyki byłby raczej nieprzyjemny i bardzo słaby.
Kosmos nie pachnie więc jednolicie – każdy obiekt ma swój chemiczny podpis, który zdradza jego skład i historię. To pokazuje, że zapachy we wszechświecie są nie tylko ciekawostką, ale i narzędziem nauki, pomagającym lepiej zrozumieć procesy kształtujące planety, księżyce i gwiazdy.
Źródło: Yahoo News
