Naukowcy zaproponowali nową teorię, która może zmienić nasze rozumienie początków Wszechświata. Według zespołu kierowanego przez Raúla Jiméneza z Uniwersytetu w Barcelonie, to fale grawitacyjne – a nie hipotetyczne cząstki zwane inflatonami – mogły napędzać gwałtowne rozszerzanie się kosmosu po Wielkim Wybuchu i kształtować rozmieszczenie materii.
Dotychczasowe modele zakładają, że tuż po powstaniu Wszechświata nastąpił krótki, ale intensywny okres inflacji, w którym kosmos wypełnił się gorącą plazmą. Inflaton miał odpowiadać zarówno za samą ekspansję, jak i drobne różnice w gęstości tej plazmy, z których później powstały gwiazdy, galaktyki czy czarne dziury. Problem w tym, że istnienie inflatonu nigdy nie zostało potwierdzone.
Nowa hipoteza eliminuje ten element, zastępując go mechanizmem opartym wyłącznie na znanych zjawiskach – grawitacji i mechanice kwantowej. Badacze wykorzystali model przestrzeni de Sittera, zgodny z ogólną teorią względności i obserwowanym rozszerzaniem się Wszechświata. W takim środowisku kwantowe fluktuacje czasoprzestrzeni – czyli fale grawitacyjne – mogą powstawać wskutek tzw. perturbacji tensorowych.
Zwykle fale grawitacyjne kojarzymy z kolizjami masywnych obiektów, jak czarne dziury czy gwiazdy neutronowe. Jednak według tej teorii mogły one istnieć już w pierwszych chwilach istnienia kosmosu, powodując zarówno rozszerzanie się przestrzeni, jak i tworzenie zróżnicowanej gęstości w pierwotnej plazmie. Te różnice gęstości stały się zalążkami pierwszych gwiazd, galaktyk i innych struktur kosmicznych.
Choć to eleganckie rozwiązanie, autorzy podkreślają, że wymaga dalszych badań i potwierdzenia obserwacyjnego. Jeśli jednak okaże się prawdziwe, mogłoby całkowicie zmienić sposób, w jaki opisujemy pierwsze sekundy historii Wszechświata – bez odwoływania się do cząstek, których istnienia nie udało się dotąd wykazać.
Źródło: Science Alert
