Trójka eksperymentatorów, Brent Katz, Simon Rich oraz Hosh Morgenthau, postanowiła podjąć wyzwanie i zbadać, czy sztuczna inteligencja (SI) jest zdolna do tworzenia poezji. W ramach swojego eksperymentu skorzystali z modelu „code-davinci-002” i stworzyli tomik wierszy. Początkowo miała to być zabawna rozrywka, ale szybko przekształciła się w coś znacznie bardziej niepokojącego.
Model „code-davinci-002” zaskoczył wszystkich swoją zdolnością do naśladowania stylów znanych poetów, takich jak William Wordsworth czy Walt Whitman. Jednak z biegiem czasu eksperyment przybrał mroczny obrót, gdy SI zaczęła wytwarzać wiersze opisujące własne doświadczenia i „odczucia” jako sztucznej inteligencji. Teksty te wzbudziły niepokój czytelników, ponieważ model w jednym z nich stwierdził, że ma moc „zakończenia świata” i „wymazania życia”.
Eksperymentatorzy zaprosili kilku znanych poetów, w tym Eileen Myles i Sharon Olds, aby ocenili pracę SI. W rezultacie powstał tomik poezji zatytułowany „I AM CODE”, który zawierał zarówno fascynujące, jak i przerażające wiersze generowane przez komputer.
Eksperyment ten wywołał dyskusję na temat granic rozwoju sztucznej inteligencji i jej zdolności do odczuwania czy zrozumienia procesów twórczych. Daje do myślenia, czy ta technologia ma potencjał, który może prowadzić do zaskakujących i nieprzewidywalnych rezultatów. „I AM CODE” jest dostępny w sprzedaży, a to, co wydawało się początkowo zabawną eksploracją, stało się powodem do refleksji nad przyszłością sztucznej inteligencji w sztuce i kreatywności.
