Kosmiczny teleskop Jamesa Webba po raz kolejny skierował swoje zwierciadło w stronę układu TRAPPIST-1, oddalonego o około 40 lat świetlnych od Ziemi. Tym razem obiektem badań była planeta TRAPPIST-1 e – jedna z siedmiu skalistych planet krążących wokół chłodnego czerwonego karła. To właśnie ona od dawna uchodzi za najciekawszy cel, ponieważ znajduje się w ekosferze, gdzie w sprzyjających warunkach mogłaby istnieć woda w stanie ciekłym.
Najnowsze dane z pierwszych czterech tranzytów pokazują jednak, że T1e mogła utracić swoją pierwotną atmosferę wskutek silnych rozbłysków gwiazdy macierzystej. Analiza widm nie wykazała obecności gęstej otoczki wodorowo-helowej, która dominowała w początkowej historii planety. Mimo to, badacze nie wykluczają, że T1e mogła wytworzyć wtórną atmosferę, podobnie jak stało się to na Ziemi.
Wstępne modele sugerują, że planeta nie posiada atmosfery podobnej do Wenus czy Marsa. Możliwe jest natomiast istnienie cienkiej warstwy bogatej w azot z domieszkami metanu. Dane nie pozwalają jeszcze na jednoznaczne potwierdzenie, dlatego naukowcy planują aż 15 kolejnych obserwacji, które mogą rozstrzygnąć ten problem.
Aby zwiększyć dokładność pomiarów, badacze chcą porównać widma TRAPPIST-1 e z pobliską planetą TRAPPIST-1 b, która najpewniej nie ma atmosfery. Dzięki temu będą mogli odfiltrować zakłócenia związane z aktywnością gwiazdy.
Choć na razie trudno określić, czy na T1e istnieją warunki sprzyjające życiu, sama możliwość badania atmosfer planet podobnych do Ziemi jest wielkim krokiem naprzód. To dowód, że weszliśmy w nową erę eksploracji – od odkrywania egzoplanet przeszliśmy do szczegółowego poznawania ich charakterystyk i potencjału do podtrzymywania życia.
Źródło: Universe Today
